W zależności od regionu istnieją trzy legendy pojawienia się herbaty. Chińska zakłada wersję ze zmęczonym cesarzem chińskim, który dla zdrowia pijał przegotowaną wodę. Gdy pewnego razu odpoczywał pod drzewem herbacianym, którego właściwości jeszcze nie znał, liść krzewu wpadł do wody. Cesarz zorientował się dopiero, gdy napił się napoju. Tak się nim zachwycił, że zwrócił uwagę wszystkich rodaków na wspaniałe właściwości krzewu herbacianego. Indyjska wersja zakłada istnienie mnicha oddającego się wyczerpującej, kilkudniowej medytacji bez snu. Mnich, aby odgonić sen, zerwał liść z pobliskiego krzaczka, zaczął go rzuć i tym samym poczuł się orzeźwiony. Japońska wersja zakłada bardziej brutalne zakończenie – mnich, by odgonić sen odciął swoje powieki, a w miejscu na które je rzucił wyrosło drzewo herbaciane. Nie znamy dokładnej historii herbaty na ziemi Azji. Jeżeli chodzi o pierwsze kontakty Europejczyków z tą rośliną również nie wiadomo niczego do końca. Już w połowie XVI wieku znano herbatę w Rosji, a dopiero w XVII wieku najprawdopodobniej Portugalczycy przywieźli herbatę do Europy i rozprowadzili ją w innych państwach. W większości krajów herbata była towarem luksusowym, a jej zielona, pierwotna wersja szybko została wyparta przez czarna odmianę. W zasadzie początkowo znano tylko te dwie wersje.